Eerste dag in het ziekenhuis!

Eerste dag leer ik gelijk goed van me afbijten.

Er loopt hier een bitsche rond die denkt dat ze het allemaal wel weet. Gelukkig heb ik me gelijk duidelijk gemaakt dat het in Nederland even anders gaat dan hier. En dat wat zij allemaal doet, dat wij dat hier in Nederland dus even anders doen. En ook gelijk verteld dat ze niet zo kleinerend moet doen. Ze doet gelijk een stuk aardiger!

Ik werk nu op de psychiatrische afdeling. Dat houd in: dat patienten langst komen op afspraak (afspraak moet je even globaal nemen) die wachten op een houten bank in de hal. Als de patient binnen komt, neem je hun afspraken kaart aan en schrijf je hun naam, leeftijd, geslacht waar ze wonen en hun diagnose, en hun nummer. Mosha (bitsche) die praat met de familie en patient en schrijf ze dan medicatie voor (ze vind het raar dat ik geen medicatie voorschrijf). Daarvan maak de ander person (ik) het recept klaar. En schrijf je weer in een ander boek wat voor medicatie is uit geschreven. Daarvan schrijf je weer in een ander boek wie er langs is geweest en wanneer ze weer terug komen.

Wat grappig was, ze verwacht dat je gelijk het eerste minuut dat ik binnen komt dat ik het alleen kon doen. Je bent toch verpleegkundige??? Was haar antwoord, ehm ja dus??? Gelukkig zit Mosha naast me, en praat met de patienten. Dus eerste uur heeft er iemand naast me gezeten omdat ik dit eiste. En ze heeft me precies verteld wat ik moest doen. Ondanks dat ze bijna geen Engels sprak, was ze erg lief en was zij de gene die klapte toen ik binnen kwam. En ze hoorde dat ik er kwam werken. :S  Gelukkig na een uur had ik alles door, en kon ik het voornamelijk alleen af. Als je het weet is het simpel en heb ik het eigenlijk al door. Dus voor 14.00 had ik al door wat er de komende tijd van me verwacht word. Want praten met de patienten zal lasting gaan, omdat ze bijna geen Engels spreken.

Dus wat heb ik gedaan, ik ben naar de manger gegaan en verteld dat dit niet is wat ik verwacht. Nou heeft hij me verteld dat als hij haar ziet met Jocye (leidinggevende van die afdeling) ga praten over mijn eventuele volgende functie. Hij had het over In The Wood. (soort thuiszorg) Onbekend wanneer hij dat gesprek gaat doen, en hoever ik dan mee mag gaan bij de mensen thuis. Want dit werk leer ik niets van, en ik wil graag iets leren. En hun kan ik voldoende leren. Zoals niet praten waar de patienten bij zijn over andere patienten praten. Niet praten over der ruggen van de patienten. Niet praten met je college waar de patient bij is, wat niet over ze gaat. Nou kan wl even door gaan.

Oh ja en natuurlijk dag een is mijn gevraagd door een patient of ik geld had, want hij wilde graag naar de tandarts. Tja het woordje HAPANA ken ik gelukkig geod genoeg. Dat betekend NEE.

Ik ben ook nog met college (naam weet ik even niet, die lieve) met twee anderen patienten naar andere afdeling gegaan. Eentje had pijn en die andere was onduidelijk wat die nu had. En daar vroeg een zuster of ik een telescope heb. Wat staat er op mijn voorhoofd???? Rijke Mzungu? Hierbij zei ik NO.

Daarna heb ik maar eens verteld, wat waarschijnlijk geen effect heeft, want Mosha kent ook slecht Engels dat wij Mzungu (blanke) sparen om hier vrijwilligerswerk te doen. Dat snapt ze dus niet... Uitleggen heeft daardoor ook weinig zin :)

Zoals je kan lezen was het een erg leerzame dag. Wat ik geleerd heb, om duidelijk te zijn, en niet erg te vinden dat ze je niet aardig vinden :) haha Oh ja en volgens haar zijn alle Mzungu niet vrijgezel... Waar leren ze dat? Oke ik snap wel dat vaak Mzungu zeggen dat ze een vriend hebben, maar dat is vaak tegen de mannen, niet tegen de vrouwen. Misschien moet ik dat ook maar gaan doen. Dan ben je wel gelijk van het gezeur af.... Ze vinden het erg raar dat je alleen woond. Dus maar verteld dat ik lieve ouders heb, alleen dat ik  niet bij ze wil wonen ( Greet en Nico, zijn hier over eens... ) hahaha

ps de woorden die ik typt worden automatische Engels gemaakt, dus best lasting typen...
ps waren geen patienten dus was zo brutal om te vragen of ik achter de pc kan :)
ps ze hebben een westelijke wc. Eerst begeleide ze maar de staande wc. Daar was geen wc papier, toen ik vroeg om wc papier, zei er eentje dan heb je de sleutel nodig, oke... En kreeg de sleutel en je raad het nooit... Een westelijke wc :) JIPPY!!! SUPER ZIEKENHUIS :) hahaha

SNIK geen INTERNET op mijn Mobiel... :'(

kort bericht

Een snel bericht vanuit het ziekenhuis waar ik ga werken.

Geen idee hoeveel tijd ik heb om dit bericht te sturen.
mijn begeleider praat nu in kantoor en ik mocht even op de pc. Dus ik dacht ik schrijf gelijk een stukje voor iedereen.

Ik heb een goede vlucht gehad. Duurde maar 8 uur en 10 minuten. de rest van mijn verhaal over de vlucht en mijn eerste dag komt latero p de blog. Die heb ik al in mijn mobile geschreven.

Mijn hele blog staat in het Swahili dus even wennen hoe het allemaal werkt :)

Ik verblijf in een leuk gezin. Ze zijn een week geleden verhuids, wat erg jammer is, want nu moet ik met de daladala (bus) naar het ziekenhuis, daarvoor kon ik gewoon 10 minuten lopen naar het ziekenhuis.  Ik heb in dat huis geen WIFI dus weinig tot geen contact als ik daar ben. Vandaag krijg ik een rondleiding in de omgeving, zo hopelijk leer ik de belangrijke plekjes kennen.

Ik weet wel waar ik wifi kan krijgen. Alleen ff wat te drinken bestellen en ik kan vanuit mijn Eigen tablet op wifi. Dat ligt bijna naast het ziekenhuis.

Ik kreeg vandaag te horen dat ik op de psychiatrische afdeling mag werken. Eerst zou dat niet zo zjin, maar de manger zag dat daar mijn ervaring lag en hij vroeg of ik dat wilde... NATUURLIJK dat is waar ik goed in ben. Dus ik ben erg benieuwd wat ik allemaal ga mee maken.

Ik probeer jullie op d hoogte te houden, zodra ik er de tijd voor heb.

Dikke kuss

Tweede dag in het gezin!

Vandaag werd er bij het ontbijt verteld dat we naar d supermarket gaan. De rondleiding in de stad heft ze volgens mij geen puf meer voor. IN de ochtend heb ik het rustig aangedaan. Beetje gelezen. Gelukkig is het een dikboek. Na d luche gaan we (ver na de lunch). Begin van de middag kregen we bezoek van haar schoolvriendin en haar zoon van acht. Ik was met haar dochter memorie dierentuin van Amersfoort aan het spelen. Later kwam Hasan haar zoon erbij en speelde we even met zijn drieen. Al snel kwam ik achter dat hij er niet veel van begreep of hij had geen geduld om te wachten op zijn beurt. Daarna hadden we andere regels voor het spel bedacht. En speelde de kinderen een tijdje zelf met de kaarten. En gingen ze er ook wat wilde mee spelen. In iedergeval vonden ze het spel erg leuk om mee te spelen (bedankt mam, goed idee om dit mee te nemen).

We gingen rond 15.00 lunchen, in het weekend is het altijd vrij laat lunchen begreep ik van Salma. Daarna kregen we allemaal soda te drinken. En nadag Salma gedouchet had gingen we naar de supermarket (18.00) met haar vriendin er bij. De supermarkt is een kleine winkel. Ze hadden er niet erg veel. Wel cola en chips (die niet erg lekker was achteraf), en leek de winkel ook een stuk duurde dan ik verwacht had.  Vanuit de supermarkt gingen we naar haar zus die dichtbij woont. Wel een stukje berg op. Het is heuvelachtig in Arusha, heel anders dan is Moshi. De vader van Marian heb ik nu ook gezien. Ook hier kreeg ik soda. En na 45 min gingen we weer op weg naar huis.

Morgen introductie ziekenhuis. Kreeg van vriendin van Salma te horen dat ze het geen goed ziekenhuis vond. Dus ben zelf benieuwd naar me eigen ervaring. Ach zolang ze in het ziekenhuis een westerlijke wc hebben, is het geen onaardige ziekenhuis... In iedergeval niet voor mij. Echt staand plassen is niets voor mij.

Goede vlucht gehad.

De vlucht duurde maar 8 uur en 10 minute. Op zich ging de tijd snel voorij. Behalve de laatste twee uur duurde het langst. De landing ging goed, zoals vorige jaar stond er een trap tegen het vliegtuig en konden we uitstappen. Niet iedereen stapte uit het vliegtuig, een deel daarvan ging door naar Dar es Salaam, en andere mensen kwamen weer in het vliegtuig te zitten. Omdat ik al een visum heb was de wachttijd korter dan als ik in de andere rij moest staan. Binnen 15 min was ik door de douane. En nog een 20 min had ik mijn koffers. Op zoek naar de person die mij naar mijn gastgezin zou brengen. Ik werd als enige opgehaald van de airport van Project Abroud. (kan nu eindelijk de naam uitspreken)

Onderweg zagn we een ongeluk gebeuren met een motorrijder. Hij reed ook erg onvoorizhtig en door dat hij uitmoest wijken voor een busje schoof hij met motor en al door. Doordat het donker was zag je het schuren tegen de tegels wat vonken gaf (mooi gezicht was het wel). De twee jongens op de motor stonden weer op en je zag wel dat ze geschrokken waren en last van de benen hadden. De mannen met wie ik in de auto zat vertelde me dat het niet verstandig was zonder helm te rijden.

Aankomt in het gezin was rond 21.00, het was een warm welkom. Gelijk een rondleiding in hun huis gehad. Er zijn er net een week komen wonen, hun andere huis dicht bij het ziekenhuis word afgebroken en ongeveer 1.5 a 2 jaar is nieuw appartement klaar. Nu wonen ze in hun huis van haar overladen vader. Hun moeder is al eerder overladen. Gelukkig staat hier wel een westerlijke wc, enige nadeel is dat je water in reservar moet doen om door te spoelen. De douche vanuit een emmer. Scheeld door de waterkoker krijg ik warm water.

Zaterdag hebben ze bijna de hele dag hun huis schoon gemaakt en opgeruimd, hadden ze nog geen tijd voor gehad toen ze er in kwamen wonen. Omdat het mijn eerste dag was, mag ik niets doen. Dus boekje gelezen, dagboek schrijven etc. Oh ja en al gestoken door muggen :'(

De heledag was het droog en in de nacht regende het, soms goot het zo erg. In de zon is het lekker warm in de schaud koud. Na pasen gaat het regen seizoen over als het goed is.

Salma vroeg nadat ze wist dat ik verpleegkundige bent, wat voor klachten ze heeft en of ik er wat over kon vertellen. Haar vertel dat ik werk ervaring heb in de psychiatrie en niet in algemene ziekenhuis. Volgens mj begreep ze het niet helemaal.

helaas kan ik nog geen fotos toevoegen. Want ik schrijf dit nu vanuit het ziekenhuis. Probleem met internet op mijn foon!

tijdelijke slaapkamer

De kamer waar ik nu in slap is waarschijnlijk tijdelijk. Ook hier leef ik met de dag, je weet nooit wanneer er iets veranderd :) Er komt namelijk waarschijnlijk een andere vrijwilligers in het huis. Dus dan zijn we met 6 personen. Maar ja de vraag is wanneer komt ze!!

Gister hoorde ik dat er weinig Nederlanders zijn die in Tanzania vrijwilligerswerk doen. Ze vroegen zich af waarom niet? Tja hoe kan het?? 

Helaas kan ik nog geen fotos op internet zetten, dus blijft het alleen bij tekst. Mijn kamer is functioneel. Er staat twee bedden in, een kledingkast, tafel en 1 stoel.

Zelf heb ik nog niet veel fotos gemaakt omdat ik eerst de omgeving en de familie wil leren kennen.  Wil niet gelijk de tourist uithangen. Kreeg wel te horen omdat ik memorrie ging spelen met haar dochter dat ik er steeds meer inpaste. Das leuk om te horen. Zat ook voor de tv een boek te lezen.  Blijf jammer vinden dat ik geen Swahili spreek... Anders kon ik met ze mee praten. Nu praten ze vaak Swahili met elkaar.

wel saai het weekend, geen contact met vrienden uit Nederland. Ja geef toe, misssss jullie!!!!!

nog één nacht slapen!

Zo de dag is aangebroken dat ik mijn tas "moet" gaan inpakken.
Gistermiddag al begonnen met mijn rode koffer. Gisteravond na kraambezoek ook begonnen met mijn rode rugtas. Vandaag verder met mijn rugtas inpakken en mijn handbagage. Is nu wel erg dichtbij dat ik naar Tanzania ga. Moet bekennen dat ik het erg spannend vind. Het onbekende tegemoet. Natuurlijk heb ik er onwijs veel zin in. Al zullen sommige niet weten dat ik veranderingen lastig vind om te ondergaan en waar ik nu heen ga is zo onbekend dat ik me ook geen voorstelling van kan maken.

Vind het wel erg fijn dat jullie het leuk vinden om mijn reis te volgen. Daarom ga ik zeker mijn best doen om alles zo goed mogelijk te omschrijven dat jullie het bijna letterlijk zelf mee maken.

Natuurlijk zal ik niet alles noteren ;) hahaha

Bijzondere boodschappen heb ik al in mijn tas gepakt. Het pakketje van Lisa heb ik zo goed mogelijk met plakband ingepakt want die schuurde al met in(proppen)pakken. Dus die is met plakband ook onbekend ingepakt :) hopelijk hoef ik hem er niet uit te halen en kan ik de wiet gewoon mee nemen... Toch onbekende pakjes niet handig mee te nemen, Ga er vanuit dat mijn vrienden alleen lieve boodschappen heb mee gegeven en geen spul om me te ontspannen ;)

Ondertussen staat mijn vriezer te ontdooien. Scheelt toch weer als die leeg staat. en dan rij ik vast heen en weer naar mijn ouders als mijn koffer/reistas is ingepakt zodat ik ook mijn huis verder kan opruimen en schoonmaken. Altijd fijn als je in een opgeruimd huis terug kom.

Oh ja net ook boardingpass uitgeprint dus ben aangemeld dat ik morgen met de vliegtuig mee ga. En eerste pil van Malaria in genomen... En nu maar hopen dat ik ze elke dag in neem! Want pillen innemen vergeet ik zo snel. 

Maar genoeg getreuzeld ik ga weer verder met mijn spullen pakken en huis opruimen... Ik schrijf weer als ik in Tanzania ben!

Lieve vrienden en familie ik wens jullie veel lees plezier en zou het leuk vinden als je een berichtje achter laat na het lezen van mijn avonturen in Tanzania...

laatste dagen

De tijd komt nu steeds dichterbij. Gister nog wezen winkelen met mijn moeder voor kleding. Had nog wel het een en ander op mijn verlanglijstje staan. Wilde ook wel wat nieuws mee nemen op mijn reis. Aangezien in de handboek staat dat het leuk is als je uit gaat met je collega's wil ik er wel leuk uit zien :) hahaha We hebben een leuke lange rok gevonden en aantal leuke shirts. Twee linnenbroeken. En verder had ik nog aantal leuke kleding nog in de kast liggen. 
Gister en vandaag druk geweest met de kleding wassen en ophangen. En dan is dat stemmetje in mijn hoofd die zegt.... JE BEN VEELSTE LAAT BEGONNEN!!! ZUCHT... STRESS 

Vandaag de spullen verdeeld over twee dozen, waarvan de ene mijn koffer en de andere mijn grote rugtas moest voorstellen. Kan alleen echt gaan inpakken als mijn kleding droog zijn!!! Dus poging met inpakken moet nog even wachten. In ieder geval moet mijn tas donderdag helemaal ingepakt zijn... Want vrijdag vroeg vertrek ik!!! Dus kan nog even op adem komen en mijn computer naar een vriend brengen zodat die er naar kan kijken!!! Zat tijd voor trouwens, en hij staat er nog veilig ook. Nog even en mijn hele huis is leeg :) hihi 

Vandaag vriendin op bezoek geweest die nog wat Hollandse dingen had mee genomen! Gok dat dat niet in mijn tas past, dus de dropjes maar open gemaakt :) hihi Dus tijdens het schrijven van dit bericht ben ik aan de dropjes begonnen! Hartjes zijn inderdaad wel leuk om mee te nemen omdat er Nederlandse woordjes op staat.  Anne-Fleur goed bedacht. 

Rood/wit/blauwe koord zit al aan me tas!!! Als aandenken als ik daar ben!